Jeden z Siedmiu Cudów Starożytnego Świata. Jedyny Cud Starożytnego Świata, którego istnienia definitywnie nie ustalono. Są pojedyncze wzmianki na ich temat u starożytnych pisarzy, ale nie wiadomo czy faktycznie istniały czy wystąpiły pierwotnie jako zabieg literacki. Ich autentyczność dodatkowo komplikuje fakt, iż są jedynym Cudem Starożytnego Świata, którego nie ulokowano w konkretnym miejscu. Jeśli powstały, nie wiemy gdzie.

Również kwesti ich twórcy stoi pod znakiem zapytania. Krążą dwie główne teorie. Jedna głosi iż budowę ogrodów zlecił król Nabuchodnozor (Nebukadnesar) II, dla swojej żony, Amytis, która tęskniła za swoją bujną, zieloną ojczyzną. Według drugiej teorii, rozkaz na ich powstanie wydała królowa Semiramis w IXw. p.n.e. Stąd też uchodzą pod alternatywną nazwą “Wiszące Ogrody Semiramis”. Jeszcze inna teoria postuluje jakoby ogrody miały znaleźć się z Niniwie, nie w Babilonie, powstałe na rozkaz Sennecharyba.

Wiszące Ogrody rzekomo zachwycały pięknością, bujnością, ale również innowacjami technologicznymi. Podstawą ich systemów były tarasy oraz odpowiednia sieć kanałów irygacyjnych, pozwalające na rozrost bujnej dżungli w środku miasta. Ba, pozwalające na rozrost bujnej dżungli w środku miasta w środku pustyni. Nazwa “Wiszące ogrody” miał się wziąć z mnóstwa pnączy, które “padając” z murów sprawiały wrażenie uniesionych w powietrzu.

Nie mamy zdjęć Wiszących Ogrodów Babilonu, ale stały się one inspiracją dla wielu artystów na przestrzeni wieków. Powstała szeroka baza artystycznych interpretacji tego, w jaki sposób mogły się one prezentować. Niektórzy nawet w poszukiwaniu ruin, starali się udokumentować miejsce, gdzie ich zdaniem Wiszące Ogrody mogłyby kiedyś istnieć.

Zaprazam w podróż do przeszłości:

 


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *